top of page

Wat is een kunstenaar zonder publiek?
Na wat creatieve probeersels kreeg de beeldhouwmicrobe me te pakken in de jaren '80. De lessen aan de academie waren een openbaring, en ik wist het: klei is mijn favoriet materiaal. Jammer genoeg vraagt klei een oven en een hoop andere attributen. Op zeker moment kreeg ik les van een professionele creatieve polyesterbewerker, en omdat dit materiaal ook buiten een aantal jaren kan staan schakelde ik over op dit materiaal.
De lessen in de humaniora over Kloos en zijn collega's zijn me altijd bijgebleven: l'art pour l'art.
Tot wanhoop van mijn echtgenoot had ik ondertussen nog een paar modules pottendraaien gevolgd, en toen mijn pensioen in het zicht kwam vroeg hij me vriendelijk om een hobby te zoeken dat minder plaats in huis zou innemen dan mijn huidige hobby's. Mijn keuze viel op fotografie, maar of dat nu echt minder plaats in huis inneemt...?
En dan vraag je je op zeker ogenblik af waarom je nog iets creëert: de beelden werden steeds verder in de tuin geplaatst, de foto's bleven op de USB-stick staan.
De oplossing: een website!
Om de website vlugger te laten werken dienen de foto's naar een lagere resolutie te worden omgezet. Dit geeft wat kwaliteitsverlies van en wat korrel op de foto's.
Hoe dan ook, ik wens de toevallige bezoeker van deze website veel plezier met wat er getoond wordt.
Patricia
bottom of page
